“These recycled riff ain’t going anywhere anytime soon” zingt Kurt Vile met enige zelfspot in het titelnummer van deze EP. Of nou ja, een EP met de speelduur van een album, al maakt Kurt Vile op zijn beurt weer uitzonderlijk lange albums. Je kunt hem moeilijk ongelijk geven, want Back To Moon Beach is inderdaad meer van hetzelfde, maar dat is in dit geval totaal geen slecht iets. Heerlijke laidback slacker-indiefolk met super stijlvolle productie van Cate Le Bon (o.a. de laatste Wilco).