Ta ponura postać stoi na styku żniwnej tradycji i zimowego mrozu, trzymając latarnię, by prowadzić duchy przez ciemność. Święty Mikołaj nosi ciężki płaszcz zdobiony splątanymi pajęczynami i uśmiechniętymi dyniowymi twarzami, co ostro kontrastuje z oszronioną fakturą jego brody. W jego dłoni spoczywa fioletowe drzewo i sierp księżyca, które sugerują ceremonię odbywającą się tylko pod osłoną chłodnej październikowej nocy. Posiadanie takiego dzieła, które z taką pewnością zaciera granice tradycji, przynosi głęboką, intymną satysfakcję.