Dłoniaste liście rozłożone jak palce otwartej ręki — Krzyś ma jedną z najbardziej rozpoznawalnych sylwetek wśród roślin domowych. Zielone, błyszczące, na długich szypułkach, tworzą gęstą koronę. Szeflera to klasyk — pojawiała się w mieszkaniach z lat 70–80, w poczekalniach, w filmach tamtej dekady. W pokoju robi to, co robi dobre krzesło — tworzy porządek, nie kradnie sceny.

Krzyś to środek drogi: nie tak niewymagający jak zamiokulkas, ale i nie tak kapryśny jak kalatea. Lubi jasne rozproszone światło, znosi półcień. Rośnie stabilnie i przewidywalnie — przez rok przybywa mu kilka gałęzi, korona się wypełnia.

Krzyś XXL na jednym pniu to drzewko w skali mieszkania — akcent o sylwetce drzewa, bez tropikalnej dramy. Pleciony pień, korona z dłoniastych liści. Pasuje jako akcent obok kanapy, w centralnym miejscu salonu, w holu z wysokim sufitem. Sufit minimalny 250 cm.

Jeśli wolisz sylwetkę krzewu zamiast drzewa — weź Krzysia XL. Jeśli szukasz drzewa architektonicznego w większej skali, bardziej wyrazistego — zobacz Kubę XXL na jednym pniu (ficus lyrata, większy liść, korona z charakterem). Jeden warunek: szeflera jest toksyczna dla psów i kotów (szczawian wapnia).

Jeśli masz w domu zwierzę, które lubi gryźć rośliny — zobacz Olgę z Meksyku (Beaucarnea, pet-safe, też forma drzewka na pniu, tylko w innym stylu: pień „nóżka słonia", korona z długich wąskich liści).