Confrontados co irremediábel dunha morte anunciada, e alén da resignación pasiva, hoxe existen numerosos exemplos de que hai outras maneiras de transitar o último alento desde a lucidez e a dignidade, sen dar entrada á dor degradante nin á lenta agonía.

A protagonista do relato quixo, por riba de todo, ser coherente coa percepción de finitude que habitaba corpo e mente. Asomada a ese precipicio insondábel, o seu proceder serve, un máis, para todas as persoas que solicitan, serenas e conscientes, ser acompañadas na travesía da derradeira ponte. Dignidade, consciencia e valor en quen o demanda; conciencia humana e responsabilidade médica en quen axuda.

• O relato da protagonista: A obra xira en torno a unha muller confrontada coa realidade inevitable dunha morte anunciada. 
• Aceptación activa: Lonxe de caer nunha resignación pasiva ou de someterse a unha lenta agonía cargada de dor degradante, a protagonista decide tomar as rendas do seu destino. 
• Coherencia vital: O libro narra o seu desexo profundo de ser fiel e coherente coa percepción de finitude que habita tanto no seu corpo como na súa mente, asumindo o final coa cabeza alta. 

• A travesía da derradeira ponte: O autor utiliza a experiencia desta muller como un espello e guía para todas aquelas persoas que, de forma serena, madura e plenamente consciente, solicitan ser acompañadas no tránsito final do seu camiño. 
• Un manifesto pola liberdade: O contido funciona como unha profunda defensa do dereito a elixir como e cando morrer cando a enfermidade non deixa marxe de retorno. 

• O dobre ángulo: O libro non só pon o foco en quen demanda unha morte digna achegando valores como a dignidade, a consciencia e o valor persoal. 
• O papel dos que axudan: Tamén analiza a perspectiva médica e afectiva, destacando a conciencia humana e a responsabilidade profesional de quen acompaña e facilita este proceso tan delicado.

Antón Seoane (Ferrol, 1949) é psiquiatra e músico. Iniciou a súa carreira no Sanatorio de Conxo en 1973, no contexto do conflito arredor da antipsiquiatría, polo que foi represaliado. Exercceu como médico rural en Trasmiras e Mondariz e, desde 1978, retomou a psiquiatría en Vigo, onde foi un dos fundadores do Instituto Freudiano. Traballou no sistema público até a súa xubilación no 2014.

No ámbito musical, participou na creación do Movemento Popular da Canción Galega e foi un dos fundadores de Milladoiro, grupo no que permaneceu trinta e cinco anos. Impulsor do renacer da zanfona, é autor da primeira biografía de Faustino Santalices e produtor de diversos proxectos musicais. Publicou De Voces Ceibes a Milladoiro (2014) e Avelino Cabezas e os seus irmáns (2023), e é coautor de Conxo: manicomio e morte (1977), obra pioneira na análise crítica da institución psiquiátrica en Galiza.

____

Editorial: Laiovento 05- 2026
Idioma: Galego
Páxinas: 92
ENSAIO
A MORTE