Vinte poemas de amor e unha canción desesperada é unha das máis soadas obras do poeta chileno Pablo Neruda. Publicado en xuño de 1924, o poemario lanzou ao seu autor á fama con apenas 19 anos de idade, e é unha das obras literarias de maior renome do século XX na lingua castelá.

Aínda que o poemario estea baseado en experiencias amorosas reais do mozo Neruda, é un libro de amor que non se dirixe a unha soa amante. O poeta mesturou nos seus versos as características físicas de varias mulleres reais da súa primeira mocidade para crear unha imaxe da amada irreal que non corresponde a ningunha delas en concreto, senón que representa unha idea puramente poética do seu obxecto amoroso.

Pablo Neruda (1904 - 1973), poeta chileno, foi un dos poetas en lingua española máis importantes do século XX.

Pablo Neruda é o pseudónimo de Neftalí Ricardo Reyes Basoalto, poeta chileno considerado un dos máis importante do século XX. Naceu en Parral o ano 1904, fillo de don José do Carmen Reyes Morais, obreiro ferroviario e dona Rosa Basoalto Opazo, mestra de escola, falecida só un mes despois do seu nacemento.

En 1906 a familia trasládase a Temuco onde o seu pai casa con Trindade Candia Marverde, a quen o poeta menciona en diversos textos como Confeso que vivín e Memorial de Isla Negra co nome de Mamadre. Realiza os seus estudos no Liceo de Homes desta cidade, onde tamén publica os seus primeiros poemas no xornal rexional A Mañá. En 1919 obtén o terceiro premio nos Xogos Florais de Maule co seu poema Nocturno ideal.

Adopta o seu pseudónimo aos 16 anos e en 1921 radícase en Santiago onde estudará pedagoxía en francés na Universidade de Chile aínda que nunca chegou a converterse en profesor de francés. Nesta universidade obtén o primeiro premio da festa da primavera co poema A canción de festa, publicado posteriormente en revístaa Mocidade.

En 1923, cos seus aforros e a colaboración dos seus amigos sufraga a publicación do seu primeiro libro Crepusculario, que é recoñecido por escritores como Alone, Raúl Silva Castro e Pedro Prado. Ao ano seguinte aparecen en Editorial Nascimento os seus Vinte poemas de amor e unha canción desesperada, no que aínda se nota unha influencia do modernismo e que se converteu nun éxito de vendas (superou o millón de exemplares), e situouno como un dos poetas máis destacados de Latinoamérica.

Posteriormente maniféstase un propósito de renovación formal de intención vangardista en tres
breves libros publicados en 1926: O habitante e a súa esperanza ; Aneis (en colaboración con Tomás Lagos) e Tentativa do home infinito.

En 1927 comeza a súa longa carreira diplomática cando é nomeado cónsul en Rangún, Birmania. Nas súas múltiples viaxes coñece en Buenos Aires a Federico García Lorca e en Barcelona a Rafael Alberti. En 1935, Manuel Altolaguirre entrégalle a dirección a Neruda de revístaa Cabalo verde para a poesía na cal é compañeiro dos poetas da xeración do 27. Ese mesmo ano aparece a edición madrileña de Residencia na terra.

En 1936 ao estalar a guerra civil española morre García Lorca e Neruda é destituído do seu cargo consular, e escribe España no corazón.

En 1945 obtén o premio Nacional de Literatura.

En 1950 publica Canto Xeral, texto en que a súa poesía adopta unha intención social, ética e política. En 1952 publica Os versos do capitán e en 1954 As uvas e o vento e Odas elementais. En 1958
aparece Estravagario cun novo cambio na súa poesía. En 1965 outórgaselle o título de doutor honoris causa na Universidade de Oxford , Gran Bretaña. En outubro de 1971 recibe o Premio Nobel de Literatura.

Morre en Santiago o 23 de setembro de 1973 . Póstumamente publicáronse as súas memorias en 1974, co título Confeso que vivín.

Poeta enormemente imaxinativo, Neruda foi simbolista nos seus comezos, para unirse posteriormente ao surrealismo e derivar, finalmente, cara ao realismo, substituíndo a estrutura tradicional da poesía por unhas formas expresivas máis alcanzables. A súa influencia sobre os poetas de fala hispana foi incalculable e a súa reputación internacional supera os límites da lingua. De ideas políticas esquerdistas, foi membro do Partido Comunista chileno e senador entre 1945 e 1948. No ano 1970 foi designado candidato á presidencia de Chile polo seu partido e, entre 1970 e 1972, foi embaixador en Francia. En 1971 recibiu o Premio Nobel de Literatura e o Premio Lenin da Paz. Antes obtivera o Premio Nacional de Literatura (1945).

____